| Εαυτούληδες
|
|
Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη,
Κι ως τα γνώρισα όλα - μου γύρω
A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες
Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα
Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα,
Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας,
|
(από τη συλλογή Εαυτούληδες 1950)
Γιάννης Σκαρίμπας
εμπρός λοιπόν
απο 'σενα η άνοιξη εξαρτάται.
Τάχυνε την αστραπή
Ερωτεύτηκα την ψηφιακή φωτογραφία του Καββαδία μου,
στο βάθος ήμουν σιωπηλή και ας έλεγα τόσα.
Θέλω να σε γνωρίσω ενώ εσύ λες πως με ξέρεις.
Μην ξεχάσεις την αντίδραση, η δράση έγινε.
"Πέντε βήματα πριν φτάσεις στον γκρεμό το σκέφτεσαι.
Αν πρέπει να το κάνεις ή όχι. Φτάνεις με αργούς ρυθμούς στο χείλος του, βλέπεις τον γκρεμό και ακόμη το σκέφτεσαι αν πρέπει να το κάνεις ή όχι;
Δεν ζητάς όμως σωτηρία όταν βρίσκεσαι εκεί.
Ξέρεις απλά ότι έχεις δύο επιλογές:
ή να πέσεις ή να κάνεις ένα βήμα πίσω και να σωθείς... Από τι;
Τρομοκρατημένος σε ένα κόσμο γεμάτο φώτα που πέφτουν γρήγορα πάνω σου και σε προσπερνάνε, σε σημαδεύουν και σε τυφλώνουν.
Δεν ξέρεις τι να κάνεις. Οι άλλοι γύρω σου σε άλλους ρυθμούς.
Κι εσύ να βλέπεις την ζωή σου σε slow motion να κινείται παράλληλα, αλλά να μένει πίσω.
Τότε γεμίζεις τις τσέπες του παντελονιού σου με ψιλά, ώστε κάθε βήμα που κάνεις να κουδουνίζει. Για να αισθανθείς κι εσύ καλύτερα ότι κινείσαι.
Αλλά στο δρόμο ακούς πολλούς θορύβους.
Και τα ψιλά στις τσέπες σου μουγκά."
Πρώτη φορά βοηθάω σε επαγγελματική παράσταση. Δυστυχώς δεν έχω λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα. Το παραπάνω απόσπασμα είναι ένας μικρός μονόλογος απο το έργο, είναι η πρώτη ανατριχίλα. Έτσι το ονόμασα όταν το άκουσα.
πληροφορίες για την παράσταση: http://www.mcf.gr/el/whats_on/1025/?ev=4_pleires
http://www.wix.com/culturevictims/4sides
Το καλό σου προφίλ είναι το δεξί. Να βγαίνεις έτσι στις φωτογραφίες.
Να σε γνωρίζουν, να σε ζουν και να σε θυμούνται όπως σε αποθανατίζει εκείνη την στιγμή ο φακός. Όμορφο.
Μην ξεχνάς σε παρακαλώ, το δεξί σου προφίλ είναι τα πάντα.
Κάψε το αριστερό. Μην το δει ποτέ κανείς.
Άσε να το ξεχάσω και εγώ. Μην τους δείχνεις την ασχήμια που είδα.
Ξερίζωσε το μισό σου πρόσωπο. Άφησε την ομορφιά σου να απλωθεί παντού.
Μόνο τότε θα μπορείς να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια.
Τότε ήταν που παρουσιάστηκε η αλεπού:
- Καλημέρα, είπε η αλεπού.
- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ' όπου ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε.
- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά ...
- Ποια είσαι συ; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη ...
- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας.
Είμαι τόσο λυπημένος ...
- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη.
- Α! συγνώμη, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Μα, αφού σκέφτηκε λίγο, πρόσθεσε:
- Τι πάει να πει «εξημερωμένη»;
- Δεν θα είσαι από 'δω, είπε η αλεπού, τι ψάχνεις να βρεις;
- Ψάχνω να βρω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι σημαίνει εξημερωμένη;
- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούν. Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό. Ακόμη ανατρέφουν κότες. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Μήπως ψάχνεις για κότες;
- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ψάχνω για φίλους. Τι σημαίνει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού. Αυτό σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς».
- Δημιουργώ δεσμούς;
- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο ...
- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι ... Nομίζω πως μ' έχει εξημερώσει ...
- Καθόλου απίθανο, είπε η αλεπού. Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα ...
- Ω! Αυτό δεν έγινε στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Η αλεπού φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ.
- Σ' ένα άλλο πλανήτη;
-Ναι.
- Υπάρχουν κυνηγοί σε κείνο εκεί τον πλανήτη;
- Όχι.
- Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον! Και κότες;
- Όχι.
- Τίποτε δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού. Όμως, η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της:
- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους κι όλοι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο. Λοιπόν, κι εγώ κάπως βαριέμαι. Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να 'ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα 'ναι υπέροχα όταν θα μ' έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ' αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.
Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.
- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!
- Πολύ το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν έχω καιρό. Έχω ν' ανακαλύψω φίλους και να γνωρίσω πολλά πράγματα.
- Δεν ξέρουμε παρά εκείνα που μας δίνουν την δυνατότητα να δημιουργούμε δεσμούς, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να μάθουν κάτι. Αγοράζουν πράγματα ετοιματζίδικα, φτιαγμένα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από τους εμπόρους. Και καθώς δεν υπάρχουν ποτέ έμποροι που να γίνονται φίλοι, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!
- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να 'ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα ...
Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.
- Θα 'ταν καλύτερα να 'ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ' αρχίσω να 'μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ' αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν' ανησυχώ. Θα 'χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα 'ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε να φορέσω στην ψυχή μου τα καλά της ... Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.
- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.
- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. Κάτι που κάνει κάποια μέρα να 'ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια τυπικότητα στους κυνηγούς. Την Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Τότε, η Πέμπτη είναι μια μέρα υπέροχη! Κατηφορίζω για περίπατο μέχρι τ' αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν κάθε φορά που θα τους ερχόταν το κέφι, οι μέρες θα 'μοιαζαν όλες ίδιες, με αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ποτέ διακοπές.
Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να 'ρθει η ώρα του αποχωρισμού:
- Αχ! είπε η αλεπού ...; Θ' αρχίσω τα κλάματα.
- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
- Μα συ θα βάλλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Και βέβαια, είπε η αλεπού.
- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!
- Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού είναι το χρώμα του σταριού.
Ύστερα πρόσθεσε:
-Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.
- Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε για να πάει να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα:
- Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου, ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα έδειξαν να τα 'χουν πειράξει πολύ τα λόγια του μικρού πρίγκιπα.
- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες -εκτός από δυο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες-. Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.
Και γύρισε προς την αλεπού.
- Γεια σου, είπε.
- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό:
Δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.
- Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.
- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου ... έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου ...
- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου ... επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.
Με κάλεσε η ΕΡΟΕΣΣΑ να αναπολήσω το 2011 (πράγμα που δεν το έκανα ούτε την πρωτοχρονιά) και να γράψω 10 από τα καλύτερα πράγματα που συνέβησαν. Δεν έχω! Έχω περίπου 15 (και βάλε ) κάκιστα !!!! Για αυτό θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα που κρύβει μέσα του χιλιάδες μαγικές στιγμές.
Ίσως το παιχνίδι αυτό να είναι και η αφορμή για μια εγγραφή που ήθελα να κάνω καιρό.
Το ταξίδι από μόνο του ήταν υπέροχο για να φτάσω όμως μέχρι το εκεί πέρασα από συμπληγάδες, σκεφτείτε μόνο ότι δύο μέρες πριν από την πραγματοποίηση του, ήθελα να τα τινάξω όλα στον αέρα και να κάτσω σπίτι μου.
Μάλλον επειδή πέρασα πολλές μπόρες το καλό μου σύμπαν είπε ας του δώσουμε και αυτού του δόλιου στιγμές να θυμάται από το 2011 και να χαμογελά! ! !
Φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης μεσημέρι, πήραμε το λεωφορείο και κατεβήκαμε plaza catalunya. Εκεί είχε το «μαγαζάκι» που θα παίρναμε στα χέρια μας τα εισιτήρια για το φεστιβάλ τα οποία είχαμε κλείσει μέσω του ιντερνετ.
Δεν θα ξεχάσω την πρώτη συνομιλία με Καταλανή κοπελίτσα η οποία καταλάβαινε αγγλικά αλλά για κανένα λόγο δεν ήθελε να μιλήσει! (Δεν θα έρθεις Ελλάδα καλή μου, θα σου δείξω εγώ!!!γκρρρρρρ!!!)
Μετα χιλίων κόπων πήραμε τα εισιτήρια., Περπατάγαμε σέρνοντας τις βαλίτσες στην Las Ramblas και προσπαθούσαμε να βρούμε το ξενοδοχείο. (μεταξύ μας το ξενοδοχείο ήταν το τελευταίο πράγμα που με ένοιαζε εκείνη την στιγμή. Η μικρή Ζετούλα ανακάλυπτε τον κόσμο ! ! ! - είναι Miro αυτό;;;- )
Βρήκαμε το ξενοδοχείο, αφού τακτοποιηθήκαμε ξαναβγήκαμε έξω να κάνουμε την πρώτη μας βόλτα στην Βαρκελώνη. Κάναμε έναν μικρό περίπατο μέχρι το άγαλμα του Κολόμβου (γαμώ την περιέργεια του!). Πήγαμε σε μια έκθεση ενός ζωγράφου ο οποίος είχε εμμονή με τον Dali και ύστερα μετρό - la proxima estacion plaza espanya- πήραμε τον δρόμο για τον λόφο του Montjuic.
Ο φίλος μου (ο οποίος βρισκόταν για 5η φορά στην Καταλανική πρωτεύουσα) μου είπε: «Μην κοιτάξεις πίσω θα σου πω εγώ πότε να γυρίσεις!». Αισθάνθηκα λίγο σαν την γυναίκα του Λωτ, αλλά σκέφτηκα ότι αν μείνω τώρα στήλη άλατος πρώτον δεν θα αξιοποιηθούν σωστά οι υπόλοιπες μέρες του ταξιδιού και δεύτερον θα του πέσει η μέση μέχρι να με βάλει στο αεροπλάνο για τον γυρισμό!!! (η πικρή αλήθεια ήταν ότι αυτός αποκλείεται να έχανε το φεστιβάλ και εγώ θα έμενα αξιοθέατο δίπλα από το μετρό της εσπάνια!!! ) Ύστερα είδα τα σιντριβάνια μπροστά από το τεράστιο μουσείο τέχνης και καταχάρηκα οπότε έφυγε εκείνη η λαχτάρα να γυρίσω το βλέμμα πίσω.
Ανεβαίναμε τις σκάλες, βγάζαμε φωτογραφίες μπροστά από το σιντριβάνι, πλάι από το σιντριβάνι, πίσω από το σιντριβάνι, πάνω στις σκάλες, δίπλα από τις σκάλες, ξανά πάνω στις σκάλες και ανάμεσα στις σκάλες! ! !
Όταν φτάσαμε στο τελευταίο σκαλί για το μουσείο μου λέει: «τώρα γύρνα»
Αν το έχει η μοίρα σου τελικά να «κοκαλώσεις» δεν το γλυτώνεις!
Αυτό ήταν! Στήλη άλατος!!! Εδώ θέλω να μείνω! Για πάντα εδώ. Έξω από το μουσείο με γυρισμένη την πλάτη σε αυτό κοιτώντας όλη την Βαρκελώνη από ψηλά. Τι όμορφη που ήταν. Στα δεξιά μου μακριά στον ορίζοντα ξεχώριζε η Sagrada Familia κάτι το εξωπραγματικό. Δεν μπορούσα να κοιτάξω αλλού, σαν κάτι ταινίες που τους κάνουν ξόρκια, έτσι και εγώ μαγεμένη με την Sagrada, έβαλα τα κλάματα. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που δεν ήξερα γιατί κλαίω! Τι ωραίο συνονθύλευμα συναισθημάτων! Δέος μαζί με συγκίνηση, ευτυχία, αγάπη, παιδικό ενθουσιασμό, χαρά και ούτε εγώ ξέρω τι άλλο υπήρχε μέσα μου εκείνη την στιγμή!!!
Κάτσαμε περίπου δύο ώρες στα σκαλιά του μουσείου, γύρω μας ήταν και άλλοι τουρίστες που περίμεναν να ανοίξουν τα σιντριβάνια (μάταια διότι αυτά ανοίγουν κάθε Παρασκευή και Σάββατο - αυτήν την πληροφορία την έμαθα αφού γύρισα- και η μέρα ήταν Τετάρτη). Επίσης υπήρχαν πλανόδιοι πωλητές παντός εθνικότητας, μια κυρία που πουλούσε βεντάλιες. Kάποιοι μουσικοί έκαναν το απόγευμα μας πιο ευχάριστο.
Άρχισε να βραδιάζει και η πόλη φωτίστηκε, άντε πάλι συγκίνηση (τώρα απλά βούρκωσα) μετά από λίγο φώτισαν και την Sagrada μου.
Την επόμενη μέρα θα πήγαινα να την δω από κοντά.
Θα σταματήσω εδώ.Την μεγάλη μου στιγμή την περιέγραψα.
Όπως ανέφερα και πριν ,το ταξίδι μου στην Βαρκελώνη ήταν γεμάτο όμορφες στιγμές, είναι αυτές που θέλω να κρατήσω από όλο το 2011.
Με ποιό τραγούδι να συνοδέψω την εγγραφή;
Mάλλον θα «κλέψω» κάτι... ένα σήμα από τον λόφο Montjuic!
special tips from the trip :
Δεν θα έρθεις Ελλάδα;
σάγκρια - σαγκρία - σαγκριά
αυτό είναι Miro?
whe re aaaaare you frooooom? - i'm fth... fth... fth fth ......
dos redbulls
pizza - πατάτες τηγανιτές με μαγιονέζα
teatre grec-edem
closed
Η πρόσκληση ήρθε απο την ξι για τα top ten! Έχουμε και λέμε...
1.Αγαπημένη στιγμή: αχ! έχω πολλές . .. αλλά η καλύτερη ήταν όταν έκανα έκπληξη στον Πάτερα μου και πήγα να τους βρώ σε διακοπές (είχα πει οτι δεν θα πάω λόγω δουλειάς) όταν με έιδε μπροστά του δάκρυσε.
2.Αγαπημένο άρωμα: του ελληνικού καφέ το πρωί της Κυριακής!
3.Αγαπημένο φαγητό: Μουσακάς (ω!ναι το βασιλειό μου για ένα κομμάτι μουσακά!!)
4.Αγαπημένο γλυκό: οτιδήποτε με σοκολάτα
5.Αγαπημένο ποτό: και πίνω μπύρες πίνω μπύρες πίνω μπύρες!!!
6.Αγαπημένο βιβλίο: Το μυστήριο της τράπουλας - Γκάαρντερ Γιοστέιν
7.Αγαπημένο τραγούδι: Love will tear us apart
8.Αγαπημένη σειρά: φιλαράκια (με ξεκουράζουν)
9.Αγαπημένη έξοδος: έξω να είναι και όπου να είναι!!
10.Αγαπημένη διαδρομή: αυτές οι καλοκαιρίνες οι Παρασκευιάτικες αμέσως μετά το γραφείο μέχρι να φτάσεις στην παραλία να στήσεις την σκηνή.
Να καλέσω στο παιxνιδάκι την Εύη την Όλγα την Princess και την Ξανθιά Θεά!!!
Είδα ένα όνειρο χτες, οδηγόυσες λέει όπως παλιά, έβριζες για την κίνηση,μετά βγήκαμε στην εθνική, ήταν βράδυ και οδηγούσες. Μίλαγες όπως τότε, παραπονιόσουν που όλο σου χτυπάνε το αμάξι παρκαρισμένο, έκανες αστεία και με ρώταγες πως είναι η δουλειά αν έχω κάποιο πρόβλημα. Ήμουν ξαπλωμένη στο πίσω κάθισμα σε άκουγα και γέλαγα. Που και που σηκωνόμουν έβλεπα την νύχτα και ξαναξάπλωνα. Δεν ξέρω γιατί ήμουν πίσω. Θυμάμαι όμως οτι ανυπομονούσα να φτάσουμε.
Έκει κάπου σε ρώτησα
- Κουράστηκες μπαμπά; Θες να οδηγήσω εγώ;
Έκανες δεξιά στο χώρο στάθμευσης και μου έδωσες τα κλειδιά.
Μου χαμογέλασες και δεν ξαναμίλησες.
Χτύπησε το ξυπνητήρι. Σηκώθηκα απο το κρεβάτι, ήρθα από πάνω σου να σε δω να κοιμάσαι. Ντύθηκα και έφυγα για την δουλειά.
Γιατί ρε Πατέρα με αφήνεις χωρίς μπαμπά;
Γιατί το άφησες να σου καταστρέψει το μυαλό;
Γιατί;
Είχα σκεφτεί να μην ανεβάσω Γώγου τόσο σύντομα,
αλλά την Κυριακή στον Βοτανικό Κήπο Πετρούπολης έπεσα επάνω της.
Μερικά πράγματα δεν γίνονται τυχαία...
Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα
- σταμάτα να σου πω -
Μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα.
Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω που σταματάει τ' όνειρο
και που αρχίζει η αλήθεια...
Ιδιώνυμο - 1980 - (απόσπασμα)
Ζέτα
Το προφίλ μου
έχω τα νεύρα μου από εννιά χρονών!
| Μάιος 2012 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
Tι σημαίνει εξημερώνω;
Natalie_Pink: Μηπως εχεις αυτη τη φωτογραφια με την αλεπου σε πιο μεγαλη?
blogoπαίχνιδο αλά high fidelity
Zέτα: Καλησπέρα seo!!! Δυστυχώς δεν έχω βρει κάτι που να του μοιάζει...
blogoπαίχνιδο αλά high fidelity
seo: Ωχ το σκότωσα το βαθιά, soz :p
blogoπαίχνιδο αλά high fidelity
seo: Το μυστήριο της τράπουλας!!! Καταπληκτικό βιβλίο, κρύβει βαθειά...
πρεμιέρα
Ζέτα: Αν δεν σου κάνει κόπο! :P
