Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

es una promesa (numero dos)


http://zakampenia.pblogs.gr/2011/11/es-una-promesa.html



To είπα και το έκανα .... το μισό.... πήγα ξανά!!!
Την επόμενη φορά το άλλο μισό...
θα μείνω εκεί για πάντα!!! 



 
sagrada familia sagrada familia sagrada familia sagrada familia sagrada familia 

sagfam.JPG

sagrada familia sagrada familia sagrada familia sagrada familia sagrada familia 

...ahi dentro senti que me encontre con Dios...con mi Dios...


Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

creeping


με σκότωνες ξανά και ξανά και ξανά...
και εγώ επέμενα πως δεν ήμουν νεκρή...
τώρα είμαι, τώρα δε νιώθω πόνο. 


εσύ δεν μπορείς να κλάψεις.
θυμάσαι το πρόσωπό μου
θα σέρνεσαι μέχρι την ημέρα που θα πεθάνεις. 


έπρεπε να φύγω. 









Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Λαίδη Μάκβεθ

Τι ήταν λοιπόν, ως εδώ  όλο αυτό; 
- μια φαντασία, που μεθυσμένη την πήρε ο ύπνος κάτω απο τα σεντόνια σου, και τώρα μόλις ξύπνησε;  - 
και χλώμιασε, πρασίνισε ξερνώντας αυτό που την είχε μεθύσει; 
Έτσι ξερνάς και όταν κάνουμε έρωτα; 
Έτσι είναι κι ο ερωτάς σου; 
Φοβάσαι να μ' έχεις - σου φτάνει να με ποθείς, αυτό είσαι και εσύ. 'Ενας πόθος, ανίκανος να κάνει έρωτα με ότι έχει ερωτευτεί, παραπάνω απο πόθος, λιγότερο απο έρωτας: - 
ασέλγεια που φοβάται τον ίδιο της τον πόθο, και δεν αποφασίζει την πράξη της ηδονής, γιατί φοβάται την ηδονή.
Και πρέπει να μεθύσει για να την φαντασθει, δεν έχει φόβο εκεί. 
Με δύο μονάχα λέξεις μπορώ να αφήγηθώ όλη σου την ζωή.
"θα ήθελα να" κι αμέσως μετά "δεν τολμώ".

Πως δέχεσαι να λάμπεις μεσα σε όποια εσύ θαρρείς στολή ζωής, όταν γνωρίζεις οτι έζησες πάντα μια δειλή σβηστή ζωή. 
Σε παρακαλώ μη με κάνεις ποτέ να σε λυπηθώ. Μη με κάνεις ποτέ να γελάσω μ' εσένα. 
'Οπως θα σε κάνω εγώ να γελάσεις τώρα, με την παροιμία που θα σου πω. Την ξέρεις: 
Πεινασμένο το γατί
ψαρι του πετάν να φαει
 δεν το τρώει,
η πατουσίτσα του μην λερωθεί
 πεντακάθαρο
ψoφάει.



Λαίδη Μάκβεθ
απο τον "Μάκβεθ"  του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
μτφ Γ. Χειμωνάς 


Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

Δεν θα σε περιμένω

Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που με καταλαβαίνει και τον καταλαβαίνω

Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που έχει σκεφτεί ό,τι έχω σκεφτεί και έχω σκεφτεί ό,τι έχει σκεφτεί.

Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που με νιώθει όπως εγώ εκείνον

Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που νιώθει όπως εγώ



Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που με κέρδισε μετά από καιρό

Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που μέσα σε όλα αυτά με φίλησε και ήθελα κι άλλο

Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που πραγματικά θα μπορούσα να είμαι μαζί του

Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που μέσα σε λίγες μέρες λύσαμε τόσα

Δεν θα περιμένω τον άνθρωπο που θα 'ναι εκεί και θα 'μαι εκεί

11849011.jpg

Ίδια γούστα, ίδιες σκέψεις, ίδια αισθήματα
Και εγώ δεν θα περιμένω...

Όχι γιατί δεν το θέλω, αλλά γιατί δεν το θέλει
Όχι γιατί δεν μπορώ, αλλά γιατί δεν μπορεί

Αυτό σημαίνει ότι δε θα μάθει...








το κείμενο είναι αναδημιοσίευση απο το παρακάτω μπλόκ 
http://siwphles-krauges.pblogs.gr/
αφού τα έχει γράψει καλύτερα απο εμένα γιατί να παιδεύομαι; 



Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

εις το επανιδείν...


σε σκοτώνω, το ξέρω.
Ας πεθάνεις και εσύ μια φορά!
Τόσα βράδια μόνο εγώ το παθαίνω.
Εις το επανιδείν...



alt


Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

το θέμα είναι

να μην σε πνίξει το όνειρο.
Να μην σε διαλύσει αυτό που τόσα χρόνια κυνηγάς.
Τι πιο όμορφο; να σε συντρίψει κάτι που λατρεύεις.
Αν όμως καταλήξεις διαμελισμένος από αυτό...
Τότε πως; Τι θα σε ανασυντάξει; 


alt


Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

γρατζουνιές



Τώρα κατάλαβα γιατί όποιον αγκαλιάζεις... γρτζνς

 

του αφήνεις γρατζουνιές. 




Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

ρυτίδα - λακάκι σημειώσατε 1

Τώρα άκου πως πάει η ιστορία...
απο μικρή στο δεξί μου μάγουλο έιχα ένα λακάκι στο αριστερό μια ρυτίδα έκφρασης...
όσο ήμουν παιδί με τσάντιζε που ήταν ανόμοια τα μαγουλά μου,
ύστερα έπεισα τον εαυτό μου ότι το ένα προφίλ μαρτυρά το πόσο παιδί είμαι ακόμα
και το άλλο ισορροπεί με ωριμότητα λόγο ρυτίδας. Ισορροπία!!! αυτή τη λέξη έψαχνα!
Ισορροπία ...τόσο όσο!!! όπως στους ρόλους, τόσο ...οσο!!!

Σήμερα άκουσα ένα τραγούδι απο τρύπες ...είναι ντροπή για τα μάτια σου ΝΤΡΟΠΗ να είναι άδεια.
θεε μου θέλω να γυρίσω πίσω... θέλω θέλω θέλω!!! Θέλω να γυρίσω πίσω και να έχω δυο λακάκια
να την βράσω την ωριμότητα. Σκατά. και μετά πήγα στον καθρέφτη και η ρυτίδα μεγαλώνει τόσο ώστε να μην φαινεται το λακάκι μου. και οι φίλοι μου το λένε ωριμότητα ...γιατί πια δεν μιλάω, κάθομαι σοβαρή και
ακούω ενώ δεν τους ακούω, κάνω οτι τους ακούω και είμαι τόσο πειστική γιατί βάζω τόσο ...όσο. Και γελάω απο συνήθεια ... και νίωθω οτι τους χάνω και δεν φταίνε αυτοί που προχωράνε αλλά εγώ που πρέπει να σώσω το λακάκι. και δεν θέλω να κάνω τα δικά τους βήματα αλλά ο χρόνος με πιέζει
και περνάω την κρίση ---- κρισάρα ---- των 30 (στα 32 αλλα δεν μου φαίνεται) και όλοι κάτι έχουν βρει
και απορούν που είμαι μόνη μου και εγώ απορώ που είναι ζευγάρια..

και όλα αυτά γίνονται ένα τουρλουμπούκι στο μυαλό μου και χάνομαι και δεν μπορώ να ανασάνω και κλαίω  και αυτή η βρωμορυτίδα κρεμάει και μεγαλώνει και εγώ δεν την θέλω τώρα πια, και δεν ξέρω αν μπορώ να βρω κάποιον για να είμαι μαζί ... μαλλον όχι δεν το είπα σωστά δεν ξέρω αν θέλω να βρω κάποιον να είμαι μαζί, και δεν θυμάμαι πως είναι το να είσαι μαζί γιατί πάντα επέλεγα το - δεν γινεται να είμαστε μαζί - ή το - έιμαστε μαζί αλλά οχι ζευγάρι - ή το - είμαστε μαζί απο μακριά - (πολλές βενζίνες !!! )
ή το - ναι ναι είμαστε μαζί - και μόλις σοβάρευαν τα πράγματα λουις !!!
και ποτέ δεν είχα σκεφτεί αν θέλω να κάνω παιδιά γιατί ήμουν παιδί και τώρα θέλω να είμαι παιδί αλλά δεν είμαι και αυτό το γαμημένο μητρικό ένστικτο χτύπησε πέρυσι μαζί με καμια 20αρια βέλη αυτουνου του κωλοπαίδου με τα φτερά (οι βενζίνες που λέγαμε!)  και πέρυσι ήθελα και να κάνω παιδιά και να πάω να ζήσω στο Βόρειο πόλο μάζι του. αλλά φέτος ντροπιάστηκαν τα μάτια του γιατί έμειναν άδεια. και έγω επανήλθα και  δεν θέλω να κάνω παιδιά και τα βλέπω και τα φοβάμαι. και πιο πολύ εκνευρίζομαι γιατί δεν ήθελα να μείνουν άδεια τα μάτια του. και τα δικά μου δεν αδειάζουν μόνο κοκκινίζουν. και δεν μπορώ να εξηγήσω σε κανέναν τι ακριβώς μου συμβαίνει γιατί και η ίδια δεν ξέρω.

και σήμερα μετά απο πέντε μήνες κατάφερα και έσβησα το τηλεφωνό του το οποίο θυμάμαι μόνο οτι έληγε σε 121. και η φίλη μου η εγκυμονούσα όταν της το πα γουρλωσε τα μάτια γιατί δεν το πίστευε. ούτε και εγώ το πίστεψα  αλλά το έκανα. και μετά μου είπε οτι μπαίνει στον πέμπτο. μια άλλη φίλη μου έλεγε - ά σ χ ε τ ο - οτι θα γεράσει μόνο οταν θα σταματήσει να κάνει κατακόρυφο, και εγώ είμαι μια γριά που κάνει κατακόρυφο, εκείνη έχει λακάκια, ΔΥΟ και δεν της έχει στοιχίσει καθόλου απο την ωριμότητα της. και είναι 1:20 και εγώ αυριο πρέπει να σηκωθώ πάλι στις 6:30, να δω τη ρυτίδα να μου φτιάξει τα νεύρα πρωινιάτικα και να πάω στη δουλειά και να με ρωτήσει το παιδί με τις ωραίες πλάτες τι κάνω   και να μην έχω τι σκατά να του πω γιατί και αυτός έχει ΔΥΟ λακάκια (δυο θανατηφόρα λακάκια!!!!) και  αν αυτό γινόταν θεατρικός μονόλογος θα έβγαζε πολύ γέλιο παρόλο το δικό μου κλάμα. και τώρα είμαι σίγουρη ότι θα το μετανιώσω για αυτή την εγγραφή αλλά δεν πειράζει. 


Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Στες σκάλες

Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα,
από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή
είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες.
Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς, και συ
πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,
και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα
όπου την ηδονή δεν θά 'βρες, καθώς δεν την βρήκα.

Κι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ' τον δώσω·
τον έρωτα που ήθελα τα μάτια σου με το 'παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα είχες να με τον δώσεις.
Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.


Aλλά κρυφθήκαμε κ' οι δυο μας ταραγμένοι.


(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877-1923, Ίκαρος 1993)

alt




Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Ο δυσκολότερος ρόλος

Μικρή ανάσα μες στον χαμό.
Ένα διάλειμμα, μια παύση.
Μέσα στη σκόνη και τη σκουριά.
Σαν αυγουστιάτικη μπόρα.
Κατακαλόκαιρο.
Άλλη γραμματοσειρά. Άμετάφραστο.
Με καταλαβαίνεις;
Μια μπαμπούσκα, μια ιστορία.
Και κάτι ξεχασμένα γενέθλια.
Ένα μήνυμα, ένα γράμμα.
Μια νοσταλγία και λίγη ευτυχία.
Σαν έναν καφέ στο Ελευθέριος Βενιζέλος,
Με βαλίτσα.
Υπάρχει ακόμα.
Με καταλαβαίνεις!

(Κάτι ξεχασμένα γενέθλια - Ξένια Κακάκη - Μικροποιημάτων Παζλ)

Σήμερα κλήθηκα να παίξω τον πιο δύσκολο ρόλο που μου έχει τύχει ποτέ,
είκοσι τέσσερις ώρες υποκρίνομαι πως έχω ξεχάσει τα γενέθλια σου.

Έχεις δίκιο... είμαι καλή θεατρίνα.







Profile

falcozeta Ζέτα

Το προφίλ μου

έχω τα νεύρα μου από εννιά χρονών!

Ημερολόγιο

Οκτώβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031     

Τελευταία σχόλια

es una promesa (numero dos)
Ζέτα: @princess Δεν μπορούσα να σκεφτώ πιο εύστοχο σχόλιο!!! @Νίκο Α...

es una promesa (numero dos)
Νίκος Ταξιδιώτης: Εγώ ακόμα δεν αποφάσισα που θέλω να με θάψουν. Θα το σκεφτώ όμως....

es una promesa (numero dos)
princess ofthedawn: αμην!

Λαίδη Μάκβεθ
Ζέτα: Ήταν λίγο καθίκι η Λαίδη αλλά εδώ της βγάζω το καπέλο!

Λαίδη Μάκβεθ
Όλγα : Έλα μου ντε! Καλησπέρες κι από δω.

περασμένα; ναι

Powered by pathfinder blogs
eXTReMe Tracker