Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Tι σημαίνει εξημερώνω;

Τότε ήταν που παρουσιάστηκε η αλεπού:
- Καλημέρα, είπε η αλεπού.
- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ' όπου ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε.
- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά ...
- Ποια είσαι συ; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη ...
- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας.
   Είμαι τόσο λυπημένος ...
- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη.
- Α! συγνώμη, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Μα, αφού σκέφτηκε λίγο, πρόσθεσε:
- Τι πάει να πει «εξημερωμένη»;
- Δεν θα είσαι από 'δω, είπε η αλεπού, τι ψάχνεις να βρεις;
- Ψάχνω να βρω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι σημαίνει εξημερωμένη;
- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούν. Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό. Ακόμη ανατρέφουν κότες. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Μήπως ψάχνεις για κότες;
- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ψάχνω για φίλους. Τι σημαίνει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού. Αυτό σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς».
- Δημιουργώ δεσμούς;
- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο ...
- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι ... Nομίζω πως μ' έχει εξημερώσει ...
- Καθόλου απίθανο, είπε η αλεπού. Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα ...
- Ω! Αυτό δεν έγινε στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Η αλεπού φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ.
- Σ' ένα άλλο πλανήτη;
-Ναι.
- Υπάρχουν κυνηγοί σε κείνο εκεί τον πλανήτη;
- Όχι.
- Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον! Και κότες;
- Όχι.
- Τίποτε δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού. Όμως, η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της:
- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους κι όλοι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο. Λοιπόν, κι εγώ κάπως βαριέμαι. Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να 'ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα 'ναι υπέροχα όταν θα μ' έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ' αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.
Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.
- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!
- Πολύ το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν έχω καιρό. Έχω ν' ανακαλύψω φίλους και να γνωρίσω πολλά πράγματα.
- Δεν ξέρουμε παρά εκείνα που μας δίνουν την δυνατότητα να δημιουργούμε δεσμούς, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να μάθουν κάτι. Αγοράζουν πράγματα ετοιματζίδικα, φτιαγμένα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από τους εμπόρους. Και καθώς δεν υπάρχουν ποτέ έμποροι που να γίνονται φίλοι, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!
- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να 'ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα ...
Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.
- Θα 'ταν καλύτερα να 'ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ' αρχίσω να 'μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ' αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν' ανησυχώ. Θα 'χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα 'ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε να φορέσω στην ψυχή μου τα καλά της ... Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.
- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. Κάτι που κάνει κάποια μέρα να 'ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια τυπικότητα στους κυνηγούς. Την Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Τότε, η Πέμπτη είναι μια μέρα υπέροχη! Κατηφορίζω για περίπατο μέχρι τ' αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν κάθε φορά που θα τους ερχόταν το κέφι, οι μέρες θα 'μοιαζαν όλες ίδιες, με αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ποτέ διακοπές.
Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να 'ρθει η ώρα του αποχωρισμού:
- Αχ! είπε η αλεπού ...; Θ' αρχίσω τα κλάματα.
- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
- Μα συ θα βάλλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Και βέβαια, είπε η αλεπού.
- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!
- Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού είναι το χρώμα του σταριού.
Ύστερα πρόσθεσε:
-Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.
- Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μυστικό.


Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε για να πάει να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα:
- Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου, ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα έδειξαν να τα 'χουν πειράξει πολύ τα λόγια του μικρού πρίγκιπα.
- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες -εκτός από δυο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες-. Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.
Και γύρισε προς την αλεπού.
- Γεια σου, είπε.
- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό:

Δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια
.

- Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.
- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου ... έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου ...
- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου ... επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

blogoπαίχνιδο? not!

Με κάλεσε η ΕΡΟΕΣΣΑ να αναπολήσω το 2011 (πράγμα που δεν το έκανα ούτε την πρωτοχρονιά) και να γράψω 10 από τα καλύτερα πράγματα που συνέβησαν. Δεν έχω! Έχω περίπου 15 (και βάλε ) κάκιστα !!!! Για αυτό θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα που κρύβει μέσα του χιλιάδες μαγικές στιγμές.
Ίσως το παιχνίδι αυτό να είναι και η αφορμή για μια εγγραφή που ήθελα να κάνω καιρό.

Το ταξίδι από μόνο του ήταν υπέροχο για να φτάσω όμως μέχρι το εκεί πέρασα από συμπληγάδες, σκεφτείτε μόνο ότι δύο μέρες πριν από την πραγματοποίηση του,  ήθελα να τα τινάξω όλα στον αέρα και να κάτσω σπίτι μου.

Μάλλον επειδή πέρασα πολλές μπόρες το καλό μου σύμπαν  είπε ας του δώσουμε και αυτού του δόλιου στιγμές να θυμάται από το  2011 και να χαμογελά! ! !

Φτάσαμε  στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης μεσημέρι, πήραμε το λεωφορείο και κατεβήκαμε plaza catalunya. Εκεί είχε το «μαγαζάκι» που θα παίρναμε στα χέρια μας τα εισιτήρια για το φεστιβάλ τα οποία είχαμε κλείσει μέσω του ιντερνετ.
Δεν θα ξεχάσω την πρώτη συνομιλία με Καταλανή κοπελίτσα η οποία καταλάβαινε αγγλικά αλλά για κανένα λόγο δεν ήθελε να μιλήσει! (Δεν θα έρθεις Ελλάδα καλή μου, θα σου δείξω εγώ!!!γκρρρρρρ!!!) 
Μετα χιλίων κόπων  πήραμε τα εισιτήρια.,   Περπατάγαμε σέρνοντας τις βαλίτσες στην  Las Ramblas  και προσπαθούσαμε  να βρούμε το ξενοδοχείο. (μεταξύ μας το ξενοδοχείο ήταν το τελευταίο πράγμα που με ένοιαζε εκείνη την στιγμή. Η μικρή Ζετούλα ανακάλυπτε τον κόσμο ! ! ! - είναι Miro αυτό;;;- ) 
Βρήκαμε το ξενοδοχείο, αφού τακτοποιηθήκαμε ξαναβγήκαμε έξω να κάνουμε την πρώτη μας βόλτα στην Βαρκελώνη.  Κάναμε έναν μικρό περίπατο μέχρι το άγαλμα του Κολόμβου (γαμώ την περιέργεια του!). Πήγαμε σε μια έκθεση ενός ζωγράφου ο οποίος είχε εμμονή με τον Dali και ύστερα μετρό - la proxima estacion plaza espanya- πήραμε τον δρόμο για τον  λόφο του Montjuic.
Ο φίλος μου (ο οποίος βρισκόταν για 5η φορά στην Καταλανική πρωτεύουσα) μου είπε: «Μην κοιτάξεις πίσω θα σου πω εγώ πότε να γυρίσεις!» Αισθάνθηκα λίγο σαν την γυναίκα του Λωτ, αλλά σκέφτηκα ότι αν μείνω τώρα στήλη άλατος πρώτον δεν θα αξιοποιηθούν σωστά οι υπόλοιπες μέρες του ταξιδιού και δεύτερον θα του πέσει η μέση μέχρι να με βάλει στο αεροπλάνο για τον γυρισμό!!! (η πικρή αλήθεια  ήταν ότι αυτός αποκλείεται να έχανε  το φεστιβάλ και εγώ θα έμενα αξιοθέατο δίπλα από το μετρό της εσπάνια!!! ) Ύστερα είδα τα σιντριβάνια μπροστά από το τεράστιο μουσείο τέχνης και καταχάρηκα οπότε έφυγε εκείνη η λαχτάρα να γυρίσω το βλέμμα πίσω.

Ανεβαίναμε τις σκάλες,  βγάζαμε φωτογραφίες μπροστά από το σιντριβάνι, πλάι από το σιντριβάνι, πίσω από το σιντριβάνι, πάνω στις σκάλες, δίπλα από τις σκάλες, ξανά  πάνω στις σκάλες και  ανάμεσα στις σκάλες! ! !
Όταν φτάσαμε στο τελευταίο σκαλί για το μουσείο  μου λέει:  «τώρα γύρνα»
Αν το έχει η μοίρα σου τελικά  να «κοκαλώσεις» δεν το γλυτώνεις!
Αυτό ήταν! Στήλη άλατος!!! Εδώ θέλω να μείνω! Για πάντα εδώ. Έξω από το μουσείο με γυρισμένη την πλάτη σε αυτό κοιτώντας όλη την Βαρκελώνη από ψηλά. Τι όμορφη που ήταν. Στα δεξιά μου μακριά στον ορίζοντα ξεχώριζε η Sagrada Familia κάτι το εξωπραγματικό. Δεν μπορούσα να κοιτάξω αλλού, σαν κάτι ταινίες που τους κάνουν ξόρκια, έτσι και εγώ μαγεμένη με την Sagrada, έβαλα τα κλάματα. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που δεν ήξερα γιατί κλαίω! Τι ωραίο συνονθύλευμα συναισθημάτων! Δέος μαζί με συγκίνηση, ευτυχία, αγάπη, παιδικό ενθουσιασμό, χαρά και ούτε  εγώ ξέρω τι άλλο υπήρχε μέσα  μου εκείνη την στιγμή!!!

Κάτσαμε περίπου δύο ώρες στα σκαλιά του μουσείου, γύρω μας ήταν και άλλοι τουρίστες που περίμεναν να ανοίξουν τα σιντριβάνια (μάταια διότι αυτά ανοίγουν κάθε Παρασκευή και Σάββατο - αυτήν την πληροφορία την έμαθα αφού γύρισα- και η μέρα ήταν Τετάρτη). Επίσης υπήρχαν πλανόδιοι πωλητές παντός εθνικότητας, μια κυρία που πουλούσε βεντάλιες. Kάποιοι μουσικοί έκαναν το απόγευμα μας πιο ευχάριστο.  


Άρχισε να βραδιάζει και η πόλη φωτίστηκε, άντε πάλι συγκίνηση (τώρα απλά βούρκωσα) μετά από λίγο φώτισαν και την Sagrada μου.
Την επόμενη μέρα θα πήγαινα να την δω από κοντά.

Θα σταματήσω εδώ.Την μεγάλη μου στιγμή την περιέγραψα.

Όπως ανέφερα και πριν ,το ταξίδι μου στην Βαρκελώνη ήταν γεμάτο όμορφες στιγμές, είναι αυτές που θέλω να κρατήσω από όλο το 2011.


Με ποιό τραγούδι να συνοδέψω την εγγραφή;
Mάλλον θα «κλέψω» κάτι...  ένα σήμα από τον λόφο Montjuic!



special tips from the trip :

Δεν θα έρθεις Ελλάδα;
σάγκρια - σαγκρία - σαγκριά
αυτό είναι Miro?
whe re  aaaaare you frooooom?  - i'm fth... fth... fth fth ......
dos redbulls
pizza - πατάτες τηγανιτές με μαγιονέζα
teatre grec-edem
closed

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

blogoπαίχνιδο αλά high fidelity

Η πρόσκληση ήρθε απο την ξι για τα top ten! Έχουμε και λέμε... 

1.Αγαπημένη στιγμή: αχ! έχω πολλές . .. αλλά η καλύτερη ήταν όταν έκανα έκπληξη στον Πάτερα μου και πήγα να τους βρώ σε διακοπές (είχα πει οτι δεν θα πάω λόγω δουλειάς) όταν με έιδε μπροστά του δάκρυσε.
2.Αγαπημένο άρωμα:
του ελληνικού καφέ το πρωί της Κυριακής!
3.Αγαπημένο φαγητό: Μουσακάς (ω!ναι το βασιλειό μου για ένα κομμάτι μουσακά!!)
4.Αγαπημένο γλυκό: οτιδήποτε με σοκολάτα
5.Αγαπημένο ποτό: και πίνω μπύρες πίνω μπύρες πίνω μπύρες!!!
6.Αγαπημένο βιβλίο: Το μυστήριο της τράπουλας - Γκάαρντερ Γιοστέιν

7.Αγαπημένο τραγούδι: Love will tear us apart
8.Αγαπημένη σειρά: φιλαράκια (με ξεκουράζουν)
9.Αγαπημένη έξοδος: έξω να είναι και όπου να είναι!!
10.Αγαπημένη διαδρομή:
αυτές οι καλοκαιρίνες οι Παρασκευιάτικες  αμέσως μετά το γραφείο μέχρι να φτάσεις στην παραλία να στήσεις την σκηνή.




Να καλέσω στο παιxνιδάκι την Εύη την Όλγα την Princess και την Ξανθιά Θεά!!!

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

όπως τότε

Είδα ένα όνειρο χτες, οδηγόυσες λέει όπως παλιά, έβριζες για την κίνηση,μετά βγήκαμε στην εθνική, ήταν βράδυ και οδηγούσες. Μίλαγες όπως τότε, παραπονιόσουν που όλο σου χτυπάνε το αμάξι παρκαρισμένο, έκανες αστεία και με ρώταγες πως είναι η δουλειά αν έχω κάποιο πρόβλημα. Ήμουν  ξαπλωμένη στο πίσω κάθισμα σε άκουγα και γέλαγα. Που και που σηκωνόμουν έβλεπα την νύχτα και ξαναξάπλωνα. Δεν ξέρω γιατί ήμουν πίσω. Θυμάμαι όμως οτι ανυπομονούσα να φτάσουμε.
Έκει κάπου σε ρώτησα


-    Κουράστηκες μπαμπά; Θες να οδηγήσω εγώ;


Έκανες δεξιά στο χώρο στάθμευσης και μου έδωσες τα κλειδιά.
Μου χαμογέλασες και δεν ξαναμίλησες.


Χτύπησε το ξυπνητήρι. Σηκώθηκα απο το κρεβάτι, ήρθα από πάνω σου να σε δω να κοιμάσαι. Ντύθηκα και έφυγα για την δουλειά.

Γιατί ρε Πατέρα με αφήνεις χωρίς μπαμπά;
Γιατί το άφησες να σου καταστρέψει το μυαλό;
Γιατί;




Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

σταμάτα να σου πω

Είχα σκεφτεί να μην ανεβάσω Γώγου τόσο σύντομα,
αλλά την Κυριακή στον Βοτανικό Κήπο Πετρούπολης έπεσα επάνω της.
Μερικά πράγματα δεν γίνονται τυχαία...


                   Κατ.Γωγου.jpg


Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα
- σταμάτα να σου πω -
Μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα.
Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω που σταματάει τ' όνειρο
και που αρχίζει η αλήθεια...


Ιδιώνυμο - 1980 - (απόσπασμα)

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

κλείδωσε.



Να κλειδώνεις τα βράδια,
να κλειδώνεις δύο φορές.

Να κλειδώνεις καλά ψυχή μου.

Να μείνω  ασφαλής.

Δεν θέλω τα πλάσματα της νύχτας

να πάρουν τα όνειρά μου ξανά.



Andrea_Ruy_Sanchez_by_greysmith.jpg


Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

το ξύλινο παλτό

Θα ζήσω
είμαι βροχή είμαι απάντηση είμαι απόδειξη
Θέλω όλα τα θέλω πίσω
δεν πιάνομαι αόρατος κλοιός με προστατεύει
είμαι χρυσόσκονη είμαι τα χρώματα είμαι γλαράκι του Μισισιπή
είμαι τα νέγρικα τα μπλουζ είμαι η Νέα Ορλεάνη
είμαι αγόρι πολεμιστής γυναίκα είμαι γυναίκα και παιδί
είμαι αέρας ανασφαλής στα νεκρά της γης
είμαι εγώ τα ποιήματα βαθιά κάτω απ'τη γη που κουνιέται.

Μπορώ. Μπορώ. Γράφω ξανά.

Δεν θα ακρωτηριαστώ
τα δαχτυλά μου πήρανε της κάθαρσης φωτιά.

Περπατώ. Μ'ένα παλιοπαντέλονο.

Με τις αισθήσεις μου αναμμένες.

Είμαι θέλω μπορώ

Γιατί μπορώ μπορώ μπορώ
επαναληπτικά ν'αγαπάω...




αισιόδοξο απόσπασμα απο το βιβλίο της Kατερίνας Γώγου  "το ξύλινο παλτό" - 1982 -
(υ.γ.Μάλλον έχω διαβάσει πολύ Γώγου το τελευταίο διάστημα!)

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

zeta reticuli express




Eίμαι για να φεύγω..

Θα πάω να βρώ το πλανητικό σύστημα με το όνομά μου! ! !


Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

νόστος - Κατερίνα Γώγου

Το άκουσα στην παράσταση της GRAVEYARD CAFΙ BAND - ελευθερία ή θάνατος - μια performance που ανασύρει τον εξεγερσιακό ρομαντικό λόγο, μέσα από ελληνικά κείμενα του 19ου και του 20ου αιώνα.

Κατά την έξοδό μας βρήκαμε τον σκηνοθέτη, τον ρώτησα σχετικά με το απόσπασμα, με ενημέρωσε οτι είναι  της Κατερίνας Γώγου. Δεν ξέρω γιατί με άγγιξε τόσο πολύ.


Η μνήμη
η έχιδνα αυτή
με τις ερμαφρόδιτες παχύσαρκες κόρες της
τις Τέχνες - εφτά τον αριθμό.

Η μνήμη μου στον αριστερό μου κρόταφο
στο σιδερένο τρίγωνο της στρογγυλής πλατείας
πέντε φορές είναι πυρπολημένη.
Βαθιά πολύ στα έγκατα στα βάθη
κάτω απο το χώμα
κάτω απο τη φωτιά
τον αέρα, τη βροχή, σε κόκκαλα αρχαιότητας
είναι καλά κρυμμένη.

Λέξεις ανάκατες
ασφυκτιούν, σαλεύουνε
χωρίς αίμα να πάρουν αίμα
στο φώς θέλουν να βγούνε.
Να βρουν θέλουνε
την πρωταρχική τους Αρχή.

Ο Λόγος είναι πράξη.

Εγώ κατάφερα
να μη με θυμάται, να μη με γνωρίζει
να μη με γυρεύει.
Να μη μ'εξωθεί.

Και το δεξί μου δάχτυλο
αυτό που συνέχεια με δείχνει
με σκαλίζει
με καταγράφει με βρόμικο σπασμένο γυαλί
πέντε φορές το έσφαξα
πέντε ράμματα έμεινα.
Πεντάλφα της Μαγείας.

Δεν έχω Μνήμη, Αύρα, Ποίημα, Μουσική.
Άγγελοι του Σκότους
Προδότες του Φωτός την πύλη του Δάντη με
υπόκωφη βοή μ'ανοίγουνε
ίσα ίσα μόλις λοξά περνάω.
Χέρια που δεν τελειώνουνε κι όλο μακραίνουν
βγαίνουνε σούρνοντας από τον αιώνιο σεισμό
εκμαγείο στο πρόσωπό μου σφραγίζουνε το σημάδι
του Κάιν, «Κι άλλους κι άλλους», ψιθυριστά
ουρλιάζουνε, «φέρε μας εδώ να πληθύνουμε,
κατέβασε κι άλλους» .

 

Μνήμη του Δικαίου
γύρισε για μια στιγμή
μια λέξη μικρή ολομόναχη
σαν εμένα έιναι....



Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

i 'm a believer!



so... i 'm a believer!!! Tongue

ino puedo mas!

ino puedo mas!



Profile

falcozeta Ζέτα

Το προφίλ μου

έχω τα νεύρα μου από εννιά χρονών!

Ημερολόγιο

Ιανουάριος 2012
ΚΔΤΤΠΠΣ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Τελευταία σχόλια

blogoπαίχνιδο? not!
Zέτα: @ Μανούλη :) @ Έυη, πότε φεύγουμε

blogoπαίχνιδο? not!
Εύη : Εντάξει, θα παμε και μαζι! Με επεισες!

blogoπαίχνιδο? not!
Manos Anima Italiana: Tα σοδομα και τα γομορα! Μια που αναφερες και τον Λοτ.

blogoπαίχνιδο αλά high fidelity
Ζέτα: χαχαχαχα ε! ξεκίνα με το τσίπουρο...Η αρχή είναι το ήμισυ του...

blogoπαίχνιδο? not!
Όλγα :

Tags

08 02 1981 15χρονα 2002 gr 2009 2011 archive auguri autobianchi barcelona blackheartprocession blogopaixnido camping celia cruz centerfolds cocteau twins destroyalldreamer george harrison ghost goodbye guns n roses hammock hasta la vista heaven-hell hey you imabeliever in the summertime jorge bucay joy division killinginthenameof kurt cobain lara fabian lasciaminonmilasciare lovewilltearusapart madrugada malade marco masini moby monica my sharona nirvana over the hill pink floyd placebo plaid post rock promesa rageagainstthemachine rainman rem rene magritte rockwave sagrada familia sailor kiss scrooge mc duck secret smile semisonic set on you sha la la shinyhappypeople signalhill sincetta smashmouth something inthe way sometimes songtothesiren southofnonorth special k stereo mike stereo nova taιjinkyofusho terra vibe the evpatoriareport the lovers tim burton voodoo girl whatisthat whatsonyourmind whydoesmyheart zetareticuliexpress αγγελακας αδιέξοδα αισιοδοξία αλέξανδρος αλήθεια αλήθειες αλκίνοος αναμνησεις ανεργία ανοιξη αντουάν ντε σαιντ-εξυπερύ αντωνοπουλου απατεώνας απόκριες αποψε αρρωστια αρχή ασαρκος άσθμα αφουσουτοπα βουντούλα βρέχει βροχή γαμος γεια σου γειτονιά γενέθλια γιορτή γρηγορόπουλος γρίππη γώγου δανεικά διακοπές διάφανα κρίνα δύναμη δώρα έλα ελπίδα ελπιφοσ ενδελέχεια ενοχες εξαιρεσεισ επανάσταση ερωτήσεις ερωτόκριτος ευθύνη ευχες ζακαμπενιά ζαμανφού ζαφειρίου ζε τα ζετοιστοριεσ ζουγανελη ζουδιαρης ζωγραφική ήλιος ημισκουμπρια θα περάσει θανατος θηβαιος θησαυρος θλίψη θυρα 7 ιδιωνυμο ιωαννίδης καθαρά δευτέρα καινουρια ζαλη καλή χρονιά καλημέρες καλοκαίρι κανά καρναβαλι καστοράκι κατερίνα κερδίζω κιτρινα ποδηλατα κοίτα εγώ κοκκινοφως κοντα κρήτη κυπελλο λαθος λεφτά λύκος μαλακάσα μάλαμας μαντιναδες μαρω μαρκελλου μασκεσ μελίνα μενεξεδιά μικρόβια μικρός πρίγκιπας μπαχαλο μπλουζάκι μποφιλιου μωρο να γελάς νεροποντη νεύρα νικω νόστος νταγακη ξεκίνημα ξέσπασμα ξύλινα σπαθιά ξυλουρησ γιωργησ ολυμπιακός παλτο πανσεληνος παπιοαγαπω παραλία παραμύθι παρελθόν πάσχα πειραιάς πειραιωτισσεσ ποίηση προσωπα ροζ συννεφακι ρολόι ρουσ σιγά μην κλάψω σκέψεις σκουλάς βασίλης στα είπα όλα στοίχημα σχέσεις ταξίδι τέλος τέχνη τιείναιαυτό το ξυλινο παλτο τοταξιδιτησφαλαινασ τουρνάς τρενο τροχόσπιτο τρύπες τσανακλιδου τσιου τύψεις υπόγεια ρεύματα υπόσχεση φεγγάρι φεριτινη φιλί φιλία φόβος φυγή φωτα που σβηνουν χαμόγελο χάνω χαρά χαρταετός χρόνια πολλά χωρισμός ψυχολογια ωτοασπιδεσ Αταξινόμητα

περασμένα; ναι

Powered by pathfinder blogs
eXTReMe Tracker